Ontvoering en verkrachting door politieagenten

DIHA, 14 december 2005

Op een persconferentie in het gebouw van de mensenrechten vereniging IHD heeft Seyda Aydin, die medewerker is in het Ekin Cultuur Centrum in Istanbul verklaard dat ze op 12 december 2005 in het district Aksaray in Istanbul op straat door politiemannen in burger is ontvoerd, gefolterd en verkracht.. Twee dagen eerder trad Seyda Aydin op als presentatrice op een solidariteitsmanifestatie voor het Kurdische volk in Bayramtepe. Tijdens de persconferentie werd ze onwel en moest naar het ziekenhuis worden overgebracht. Na afloop trok een groep met rode vlaggen en knuppels in de handen van het IHD gebouw naar het voetgangers gebied waar de groep door de politie met traangas werd ontvangen. Zes mensen werden gearresteerd.

In Ankara protesteerden leden van de Eenheid van Werkende Vrouwen (EKB) bij het mensenrechten monument tegen het incident en herdachten honderden vrouwen die in Turkije op grond van hun politieke identiteit met politiegeweld werden geconfronteerd. “De folteraars en de verkrachters van de staat kunnen ons niet afbrengen van onze strijd voor waardigheid en recht”, werd er in een van de toespraken gezegd.

Later gaf Seyda een interview aan het persagentschap DIHA. De 21- jarige vrouw vertelde dat ze bij een bushalte stond toen ze werd aangesproken door een man. „Ik was ondanks mijn politieke activiteiten nog nooit bedreigd, dus het kwam nooit bij me op dat me zoiets zou overkomen.“ De man trok haar een witte auto in. Daar bleek dat er 3 politiemannen in burger bij de ontvoering betrokken waren. „De auto reed erg snel en ik probeerde me te verdedigen. Maar ze trokken een masker over mijn gezicht en trokken wild aan mijn haar. Ik verloor het bewustzijn.“ Ze werd naar een gebouw gebracht. „Ik kwam pas weer bij toen er water over me werd uitgegoten. Ik had nog steeds het masker op, en ik merkte dat ik naakt was. Tussen mijn benen voelde ik een kleverige vloeistof.“

Toen ze bij bewustzijn was werd ze door de mannen geslagen. Een van de mannen zei: „Wie denken jullie wel dat je bent, en wat proberen jullie te bereiken. Wij zullen het jullie wel laten voelen. Jullie komen allemaal aan de beurt. Ga maar lekker naar het Ekin Cultuur Centrum, en maak revolutionaire kunst. Dan zullen we eens kijken.“ Later kreeg ze haar keren terug en kreeg bevel zich aan te kleden. De mannen schopten haar nog een paar keer en brachten haar toen weer naar de auto. „Ik kon de hele tijd niets zien. Bij een tankstation werd ik uit de auto gegooid.“ Seyda heeft toen uren gelopen naar Ikitelli om het Cultuur Centrum te bereiken. „Ik wilde er niet meteen over praten, maar uiteindelijk heb ik mijn vriendinnen alles verteld. We zitten in een oorlog van twee klassen die niet te verzoenen zijn. In zo’n strijd komen executies en moorden voor, en ook verkrachtingen.“

De jonge vrouw gaf aan dat het de ondersteuning is die ze heeft ontvangen die haar op de been houdt. „Het is me duidelijk hoe ernstig de zaak is. Ik zal opnieuw contact opnemen met de officier van justitie zodat de betrokken agenten, die me verkracht hebben, geïdentificeerd kunnen worden. Ik zal zeker niet los laten. Van de staat verwacht ik niets. Omdat de staat me dit heeft aangedaan.“

Bron: DIHA, 14-12-2005, Gündem 17-12-2005 ISKU

Proces tegen 54 politiemannen
in verband met geweld 8 maart

 ANF 14 december 2005; ANF

Tegen 54 politiemannen, die betrokken waren bij een aanval op een vrouwendemonstratie in het kader van Internationale Vrouwendag in maart van dit jaar in Istanbul Beyazit, is een proces van start gegaan. De politie aanval kreeg veel internationale aandacht. Tijdens het nu geopende proces worden 54 politiemannen beschuldigd van mishandelingen tijdens het uitvoeren van hun dienst. Ze kunnen gevangenisstraffen krijgen variërend van 6 maanden tot 33 jaar. In de aanklacht staan delen van een politierapport waarin wordt gesproken over “overdreven gebruik van geweld, ongerechtvaardigd gebruik van de wapenstok en het uitdelen van trappen”. Tijdens het onderzoek werden de politie commissaris van Istanbul, zijn vervanger en de chef van de politiedienst beschuldigd van misbruik van hun ambt. Maar de aanklacht werd ingetrokken.

Bron: ANF 14-12-2005, ISKU 

Meer zelfmoordpogingen onder Turksen en Surinaamsen

2 december 2005  Volkskrant / ANP - DEN HAAG

Surinaamse en Turkse meisjes en vrouwen tussen de 15 en 24 jaar in Den Haag doen twee tot drie keer vaker een poging tot zelfdoding dan hun van oorsprong Nederlandse leeftijdgenoten. Dat blijkt uit een vrijdag gepresenteerd onderzoek van de GGD Den Haag en het psycho-medisch centrum Parnassia.

Volgens de GGD zijn de gegevens uniek omdat er in Nederland nog nauwelijks onderzoek naar is gedaan. Uit het onderzoek blijkt dat vier op de duizend Surinaamse meisjes en vrouwen tussen de 15 en 24 jaar jaarlijks een poging doen om zichzelf van het leven te beroven.

Bij Turkse vrouwen tussen de 20 en de 24 jaar gaat het zelfs om zeven op de duizend vrouwen. Bij de van oorsprong Nederlandse meisjes en vrouwen tussen 15 en 24 gaat het om twee op de duizend. De exacte oorzaken van het hoge aantal pogingen tot zelfdodingen bij jonge Turkse vrouwen zijn in het onderzoek niet naar voren gekomen. De gemeente Den Haag wil hier de komende tijd onderzoek naar doen.

Uit eerder onderzoek naar het hoge aantal Surinaams/Hindoestaanse meisjes dat zichzelf van het leven tracht te beroven, bleek al dat zij vaak een gebrek aan vrijheid en familiedwang ervaren en dat gebrekkige communicatie met de ouders een rol speelt. Ook het gedwongen behoud van de maagdelijkheid speelt mee.

Uit een beperkte steekproef onder 67 allochtone meisjes en vrouwen die na een zelfmoordpoging in het ziekenhuis terechtkwamen, bleek dat relatieproblemen met hun partner of met hun ouders de belangrijkste oorzaak waren. ‘In 28 gevallen kwam de poging voort uit problemen met de partner en in veertien gevallen door problemen met de ouders’, aldus het hoofd van de GGD, B. Middelkoop.

Volgens de Haagse wethouder van Volksgezondheid J. Klijnsma kunnen ook cultuurverschillen meespelen. ‘Deze jonge vrouwen zitten vaak tussen twee culturen in. ‘Aan de ene kant willen ze met alles in Nederland meedoen, maar aan de andere kant hebben ze diepe wortels in hun familie die vaak vasthoudt aan een andere cultuur.’ Volgens de gemeente benadrukken de resultaten van het onderzoek al eerder genomen initiatieven om suïcide tegen te gaan. Zo begon de gemeente in 2002 met het project ‘Aan de grenzen’. Hieronder vallen onder meer dialogen met ouders en gespreksgroepen op school. Om de allochtone risicogroepen aan te spreken, probeert de gemeente de boodschap vooral via hun eigen organisaties door te geven. Klijnsma: ‘We proberen dit via vertrouwenspersonen, zoals imams, bespreekbaar te maken’. Volgende week opent de gemeente een speciale telefoonlijn waarop Haagse jongeren met zelfmoordgedachten 24 uur per dag terechtkunnen voor een gesprek.

 BRON: Volkskrant / ANP, 2 -12-2005 

...................................................................................................................................

Eerwraak wordt breder vervolgd

BRUSSEL - Niet alleen de directe daders van eerwraak dienen vervolgd te worden, maar ook familieleden en bekenden die bij een eremoord hebben geholpen.Dat vindt het voltallige Europees Parlement, dat gisteren een oproep ondersteunde tot een betere bestrijding van eerwraak van PvdA-europarlementariër van Turkse origine Bozkurt.

De oproep van Bozkurt komt een dag nadat tal van Turkse en Koerdische organisaties een handtekeningenactie tegen eerwraak zijn begonnen. „Soms zijn hele families betrokken bij eerwraak“, aldus Bozkurt. „Zelfs als het moeilijk is bewijs te krijgen tegen een hele familie, moeten ze wel vervolgd worden. Zo laat je als Openbaar Ministerie zien dat het absoluut onaanvaardbaar is aan te zetten tot eerwraak.“

Bozkurt vraagt ook om een betere coördinatie van de aanpak van eerwraak, waarbij samenwerking nodig is met landen „waar men al langer daarmee geconfronteerd wordt. Het is een Europees probleem en we moeten het gezamenlijk aanpakken.“

Bron: ANP / Provinciale Zeeuwse Courant van 02-12-2005

...................................................................................................................................

Honderden Turkse soldaten zullen terechtstaan voor het verkrachten van een vrouw

Diyarbakir - Het Openbaar Ministerie in Turkije heeft aangeven dat honderden Turkse soldaten die waren betrokken bij de marteling en een serie verkrachtingen van en Kurdische vrouw terwijl ze in hechtenis zat in 1993 en 1994 voor het gerecht moeten verschijnen. De vrouw is 31 en alleen bekend onder haar initialen S.E. Zij heeft aangeven dat zij na haar arrestatie werd geblinddoekt, gemarteld en een aantal keren verkracht. Omdat niet precies duidelijk is wie de daders zijn heeft de openbare aanklager besloten om alle 405 soldaten die in de betreffende periode dienst deden in 2 kazernes in Mardin, in het zuid oosten, aan te klagen. "In dit soort gevallen is het erg moeilijk om de ware daders te vinden en vaak worden alle verdachten vrijgesproken. Maar het feit dat er in deze zaak aanklachten
worden ingediend is op zich al opmerkelijk," aldus advocaat Eren Keskin. Tot nu toe hebben de Turkse autoriteiten maar met tegenzin onderzoek gedaan naar de beschuldigingen van marteling en verkrachting die regelmatig zijn gemeld. Dit waszeker het geval tijdens de 15-jarige oorlog tussen het Turkse leger en de Kurdische guerrilla. S.E. heeft verteld dat ze werd gemarteld en verkracht door paramilitaire eenheden iedere keer dat ze werd opgepakt tussen in november 1993 en maart en augustus 1994, een periode van veel gevechten in het gebied. Haar beweringen worden gestaafd door medische rapporten. Tijdens het laatste incident verloor zij het bewustzijn en kwam pas 9 dagen
later in het ziekenhuis bij. Zij is nooit officieel ergens voor aangeklaagd. Na de mishandelingen kreeg S.E. last van hevige psychologische problemen en trok met haar familie naar het westen van Turkije. Later kreeg ze asiel in Duitsland en woont nu in Bochum. De eerste proces dag in de zaak was is op 10 oktober in Mardin. Het feit dat Turkije bijna niets heeft gedaan om een einde aan martelingen en andere mensenrechten schendingen te maken staat de toetreding van het land tot de EU in de weg.

Bron: AFP 03-10-2003

...................................................................................................................................

Deze keer is haar naam Afife Mintas
Tweede vooral na de zaak Gülbahar Gündüz

15.12.2003

Nog maar kort geleden, op 25 november, waren er wereldwijd verschillende activiteiten die in het teken stonden van de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Deze dag is een herinnering aan de gezusters Mirabal uit de Dominicaanse Republiek die op grond van hun politieke activiteiten door de militaire geheime dienst werd gemarteld, verkrachten en daarna vermoord. In Turkije wordt dezelfde vorm van onmenselijk geweld waar de gezusters Mirabal het slachtoffer van werden nog regelmatig gebruikt. Op 9 december werd Afife Mintas in Diyarbakir door twee "onbekenden" in een witte auto getrokken en ontvoerd. "Jij zult ons niet ontkomen, je kent ons, wij zullen de DEHAP tot jullie graf maken," werd haar op dreigende toon te verstaan gegeven. Tijdens de ontvoering werd ze onder enorme seksuele druk gezet. Haar hals werd verschillende keren verwond met een mes, er werd een vuurwapen in haar mond geduwd en ze werd met de dood bedreigd. Men wilde haar dwingen om als informant te gaan werken. Ze kreeg 1 week tijd om er over na te denken. Drie uur voor de ontvoering werd haar broer door politie in burger opgepakt en uitgevraagd over zijn zuster.

Afife Mintas is een actief lid van de Vrouwen Commissie van DEHAP Diyarbakir, en één van de duizenden vrouwen die in Turkije in georganiseerde vorm voor verandering werken. Zij is één van de miljoenen vrouwen op de wereld die zeggen: Een andere wereld is mogelijk. Zij is Kurdisch en eist vrouwen en mensenrechten. De daders zijn "onbekenden" die eigenlijk bekend zijn. Vrouwen die strijd voeren zijn een gevaar voor het systeem. Dat ziet ook de Turkse staat en slaat vervolgens met volle kracht toe. Laten we ons herinneren aan de zaak Gülbahar Gündüz: Op 14 juni 2003 werd zij, ook een lid van de Vrouwen Commissie van DEHAP, in Istanbul op dezelfde manier door politie in burger ontvoerd. Ze werd gefolterd, vernederd, verkracht en bedreigd. "Waarom staan jullie, vrouwen, in de campagne voor een algemene amnestie in de voorste rijen? Jullie geloven zeker dat we jullie op straat niet kunnen doen," werd haar toen gezegd.

De vele reacties van vrouwenorganisaties op de verkrachting van Gülbahar Gündüz maakten duidelijk dat de boodschap van de staat haar doel niet had bereikt. Het heldere antwoord luidt; "Geen enkele repressie kan ons intimideren. De mens wordt pas door vrijheid mens, en het leven wordt pas door waarde leven."

Deze laatste aanval laat duidelijk zien dat de Turkse staat bang is voor de vrouwen die zich bevrijden. De staat is net zo bang voor de vrouwen als voor de vrede. In de vrouw ziet hij het verzet, de weg naar de vrede. De aanvallers hoepen dat deze misdaden de mensen zullen intimideren die zich voor hun rechten inzetten. Maar zoals de zaak Gülbahar Gündüz heeft laten zien trekken de vrouwen uit hun verzet nog meer kracht.

Wij roepen alle democratische organisaties en instellingen op, in het bijzonder de vrouwenorganisaties, om op praktische wijze hun solidariteit te tonen. Laten we ons solidair verklaren met Afife Mintas en Gülbahar Gündüz met inzet van alle beschikbare middelen. Laten we van de verantwoordelijke instanties eisen dat de daders gegrepen worden. De aanvallen op Afife Mintas en Gülbahar Gündüz zijn aanvallen op ons allemaal.

Kurdisch Vrouwenbureau voor de Vrede
Kurdisch Mensenrechtencentrum