Vrouwenvereniging geopend in Kurtalan

In Kurtalan in de provincie Siirt is onder de naam KAYAD een vrouwen solidariteitsvereniging geopend. Het doel van de vereniging, de eerste in deze regio, is het bewustmaken en uitdagen van vrouwen op cultureel en sociaal gebied.

De voorzitster van de vereniging Özlem Güzel verklaarde: “Vrouwen in Kurtulan staan behoorlijk onder druk. Ze kunnen aan veel dingen in het sociale leven niet deelnemen. Ze mogen alleen het huis niet verlaten, boodschappen doen of gaan wandelen. In de binnenstad van Kurtalan zult u geen vrouwen tegenkomen. Ze staan onder maatschappelijke druk als gevolg van de feodale en stammen structuren die hier nog steeds overheersen. Dat beperkt het leven van de vrouw enorm.” Het nieuwe vrouwen centrum gaat proberen om de levensstandaard van de vrouwen in het gebied te verbeteren door een aanbod van cursussen en activiteiten die het bewustzijn verhogen. Ook op het gebeid van arbeid worden er stappen gezet. Zo heeft de vereniging een naaiatelier ingericht met steun van de Europese Unie. Er zijn ook plannen voor een café waar handwerk en dergelijke producten verkocht kunnen worden en later een vrouwenrestaurant.

Volgens Özlem Güzel komt het nog steeds voor dat jonge vrouwen gedwongen worden om met oudere mannen te trouwen, en ook huiselijk geweld is een groot probleem. “Wij willen proberen alle vrouwen te bereiken. We gaan bijvoorbeeld de vrouwen in hun woningen bezoeken. Veel meisjes komen niet verder dan de basisschool. Met ons verenigingswerk willen wij vrouwen uitdagen en een bijdrage leveren aan hun bevrijding.” 

Bron: DIHA, 06-12-2005, ISKU

Rebel in kunst: Pop Art

Een vel geschilderde vuilnisbak, foto van een rottende banaan, een straten kaart en stripfiguren. Is dit kunst? Ja, het heet Pop Art en is nog steeds hot!

De tijd van strakke, conservatieve en brave kunst is voorbij. Pop-art verlost de ‘een tikkie gekke’ kunstenaars van hun ellende. Ze willen niet meer verbonden worden aan allerlei regeltjes die hen voorgeschoteld wordt. Ze willen vrij zijn en die vrijheid ook laten proeven door anderen die gevangen zitten onder de strenge kunst-regels. In plaats van de onbereikbare te schetsen, werd het alledaags leven als inspiratiebron gebruikt.

Pop-art is geboren!                                                                  

Kunst is nu begrijpelijker, toegankelijker en opener voor vrije fantasie van de kijker.Het is natuurlijk niet van zelf gegaan al deze veranderingen. Het is een gevolg geweest van reeks gebeurtenissen en veranderingen in de maatschappij in de jaren zestig.

Het begin

In de jaren zestig onderging zoals politiek en de economie ook kunst aan veranderingen. De jongerenbeweging in de jaren zestig was misschien een aanleiding geweest voor verdere ontwikkeling van pop-art.

Eind jaren vijftig ontstond in Londen en New York "pop-art": kunst geïnspireerd op de populaire massacultuur, zoals films, stripverhalen en reclame. Het werd pas populair in de jaren zestig en zo raakte heel Europa in de ban van deze ongewone kunststroming.

De stroming kan als een reactie op het abstract expressionisme worden gezien. Kunstwerken uit het abstract expressionisme hebben een diepere betekenis: de emotie, het gevoel is belangrijk voor de aanhangers. De komst van pop-art was een soort openbaring voor het verbaasde publiek. Het vertelde een nieuwe visie over de werkelijkheid. De Pop-Art toonde stukken uit het dagelijks leven waar je eigenlijk altijd aan voorbijloopt. Het waren juist de  voorwerpen die niet geacht werden een innerlijk leven te bezitten. Toen Jasper Johns, een van de eerste pop art-kunstenaars, zijn eerste Amerikaanse vlag naschilderde vroeg hij “Is het nou een vlag of is het een schilderij?. Het was zijn bedoeling om daarmee de heersende opvattingen over de werkelijkheid en waarneming te doorbreken. Hoewel hij veel discussies oorzaakte door zijn uitingen is het hem gelukt om zijn boodschap door te laten komen. Zijn werk werd een inspiratiebron voor pop-beweging. Niet alleen in Amerika, maar ook in Europa.

Hoewel de pop-art in Amerika bleef groeien, was het verwelkoming vanuit het westen koel in het begin. Het conservatieve Europa stond niet te huppelen om nog meer veranderingen. De welvaart Nederland was ook nog maar juist moeizaam veroverd na de catastrofe die de tweede wereldoorlog had nagelaten. En zoiets levert al een heel ander uitgangspunt op. Toch is het opmerkelijk dat Nederland vergeleken met andere Europese landen niet erg dicht stond tegenover deze nieuwe vorm van kunst. Vooral het Stedelijk Museum in Amsterdam bood een forum waar ook de Pop-Art een plaats kreeg. Willem Sandberg, de toenmalige directeur van het museum, haalde enkele Amerikaanse kunstenaars naar Nederland om hier te exposeren.. Ondanks het feit dat men zich in Nederland in die dagen vooral oriënteerde op Parijs, waar allerlei informele en abstracte tendensen aan de orde waren. Maar dankzij die enkele openingen hebben Nederland toch ook iets als een 'eigen' Pop-Art ontwikkelt.

   " Het mooiste van dit land is dat in Amerika de traditie is begonnen dat de rijkste consumenten in feite dezelfde dingen kopen als de armsten”.

                                                                                  -Andy Warhol-

  Op weg naar populariteit

De  pop art-kunstenaars zetten zich niet af tegen de opkomende welvaart. Ze maken juist gebruik van de clichés uit de consumptiemaatschappij. Ze zien welvaart als een  mogelijkheid om hun belevingswereld uit te bereiden met nieuwe thema’s en symbolen in de kunst. De media speelt een grote rol bij het overbrengen van de alledaagse onderwerpen. Pop-art is daarom zo populair bij het gewone publiek, want het is herkenbaar en ongecompliceerd: geen ingewikkelde theorieën meer.

 In de bloeitijd van de pop-art, eerste helft jaren zestig, verschenen aantal belangrijke kunstenaars die vanuit de commerciële kunst kwamen. Richard Hamilton, Robert Rauschenberg, Roy Lichtenstein en Andy Warhol zijn enkele voorbeelden daarvan.

Richard Hamilton gebruikte allerlei technieken om zijn ideeën te verwezenlijken. Naast olieverfschilderijen, maakte Hamilton fotocollages en grafiek, maar hij gebruikte de verfspuit en metaal om zijn kunst te verwezenlijken. Het belangrijkste thema in het werk is erotiek, reclame en het leven in een moderne samenleving met zoveel aandacht van de mens voor de media. Rauschenberg gebruikte allerlei voorwerpen als radio's, stekkerdozen, klokken en vogels. Bovendien paste hij zeefdruk toe om fotobeelden aan zijn werk toe te voegen.

De meest extreme pop-artiest is Andy Warhol, die beroemd werd door zijn tekening op een soepblikje. Hij reproduceert zijn object uit d.m.v. zeefdruk. Hij gebruikte meestal bestaande foto's, die hij al manipulerend  talloze keren op het doek vermenigvuldigde. Zijn eigen persoon was zijn handelsmerk geworden.

  In Nederland, aan de andere kant, groeide de populariteit van pop-art snel onder de jonge kunstenaars. Woody van Amen, Gustave Asselbergs en Rick van Bentum waren aantal van de jonge vertegenwoordigers van pop-art.

 Woody van Amen trok toen veel aandacht met spraakmakende kunstwerken als Electric Chair, een elektrische stoel met knusse plantjes en Voelbox, een erotisch voelobject van geslachtsorganen en van blauwwit geblokte handdoekjes voor de hygiëne. Met zijn onorthodoxe concepten en provocaties ontregelde hij de gevestigde kunstwereld en werd hij de meest bekende Nederlandse pop art-kunstenaar. Woody van Amen zegt zelf over die tijd: "We waren jong en brutaal en wilden opvallen. Alles moest fris, zowel in kleur als in benadering".

Populair en vol inspiratie

Jaren zestig inspireert en het blijft inspireren. Onze maatschappij is sindsdien veel veranderd, maar de jaren zestig waren misschien ook wel het begin geweest van die veranderingen. Kijk maar naar de jongerenbeweging toen en nu. Iets wat toen ongewoon, ongepast of ook wel taboe was is vandaag ‘normaal’. Zo zit het ook met de kunst. Pop-art was een revolutie in de kunstwereld. Het doorbrak alle regels, ging tegen het verkeer in rijden en creëerde daarmee een realistische werkelijkheid.

Schrijver Ben Okri zegt “ Een kunstenaar is een dromer, een onruststoker een vragensteller”. Daar heeft hij inderdaad gelijk in. Een kunstenaar is de grootste dromer, hoe gorter de droom hoe realistischer het resultaat wordt. Daar denkt Otto Hamer ook dezelfde over. Hij is een van de Nederlandse kunstenaars die zijn werk baseert op de jaren zestig. Behalve tekenaar is Otto Hamer ook een schilder en beeldhouwer.  Hoewel hij inmiddels vierenzestig is houden zijn dromen hem nog steeds jong.

Langzaam maar zeker kreeg pop-art de waardering van kunstcritici en is nu nog steeds een zeer populaire kunststroming. Tegenwoordig zijn er overal galerieën te vinden waar de werken van jonge pop art-kunstenaars te zien is. Het leukste hiervan is dat pop-art de mogelijkheid biedt om jezelf helemaal uit te leven in je kunstwerken. Er zijn geen grenzen, het is jou verhaal en jij bepaalt hoe je het vertelt.

Door: Sebelan Kilic